Liefde in huis, tuin en keuken

Hallo allemaal, daar ben ik weer. Zijn jullie nog niet moe van het lezen over de liefde? Ik hoop van niet want ik heb er nog veel over te vertellen. Gisteren beloofde ik jullie een huis, tuin en keukenlogje. In rood, want rood is de kleur van de liefde. We beginnen in de keuken. Dit is wat ik zie als ik achter het aanrecht sta. Ik zie dan een oud muurtje uit 1871. Een muurtje waar vroeger druiven tegen groeiden. De streek waar ik de laatste jaren woon is daar vroeger beroemd om geworden. Druiven worden er allang niet meer geteeld maar het muurtje staat er nog. Er groeit sinds veertig jaar een klimhortensia tegenaan. Een prachtig uitzicht.

In het raamkozijn staan de dingen van alledag. De soepkommen in blauw en rood met witte stippen. Daarnaast de blikken met koffie, suiker en thee. Als laatste in de rij een groter blik voor de koekjes. Even kijken; het zijn vandaag bitterkoekjes. Zal ik even een kop koffie inschenken voor we verder kijken? Ja? Ogenblikje hoor, jullie zijn met zoveel.... Liefde is vandaag koffie drinken met uitzicht op rode spulletjes in het keukenraam. Oké, we gaan verder en zien nog een foto van ditzelfde raam. Maar.....wat ligt daar nu? Een cadeautje? Ja, waarempel. Een mooi ingepakt cadeautje. Voor wie zou dat zijn?

Het is voor mij/me/moi. Ik heb het ook nog zelf gekocht. Maar ook cadeautjes voor mezelf laat ik soms inpakken. Het is kinderachtig dat weet ik, maar ik kan het niet laten. En zo vaak koop ik niet iets hoor! Liefde is ook jezelf een beetje verwennen, toch? Ik heb het pakje al een paar dagen in huis maar wachtte op het geschikte moment het open te maken. Ik wilde dat zo graag met jullie samen doen. Worden jullie ook zo vrolijk van dit stippelige cadeaupapier?

Hebben jullie allemaal de buitenkant bewonderd? Dan wordt het tijd het open te maken. Plakbandjes los. Oh, wat leuk. Stippelpapiertje heeft een appeltjesgroene binnenkant. Zien jullie dat? Snel de rest van het papier afwikkelen. Het is een boek!

Een van jullie zei me dit te gaan lezen. In de maand van de liefde een boek lezen met als titel; En de liefde. Dat kan niet misgaan toch J? We gaan het samen lezen. J voor de tweede keer en ik voor de eerste keer. En dan gaan we elkaar erover schrijven en aan elkaar vertellen hoe we het vonden/ vinden. Net als die keer dat ik met de Sjaalalong meedeed. Elke maand een update. Ook toen het allang afgelopen was ging ik nog door met het breien van sjaals. Of die keer dat ik met een stel ATC's en AA's maakte (daarover later meer). Het samen iets doen, maar toch op afstand. Het lijkt me enig om samen met iemand te lezen. Ik verheug me erop want ik heb het nog niet eerder gedaan. Liefde is dus ook samen boeken lezen vandaag.

Boek is uitgepakt en we vervolgen de reis door het huis. De keuken en de tuin hebben we gehad. Wat blijft over? Huis. Huis is voor jullie de woonkamer (de rest is privé) en dan een heel klein stukje daarvan dit keer. Namelijk deze onderzetters. Ze liggen altijd op de nieuwe tafel. Want ja, na alle trammelant willen we daar natuurlijk geen kringen op. Ik zet de witte beker waar ik altijd koffie uit drink als ik alleen ben dus op zo'n onderzetter. In vrolijk rood. De kleur van de liefde. Met kraaltjes aan de zijkant. Natuurlijk rode kraaltjes hè. Want....... juist ;-)

Willen jullie er nog meer zien? Dat kan hoor. Hier zijn er vijf. Vijf? Er horen er zes te zijn maar de laatste is er even niet. Daar ging...... ja hoor, vlak voor de foto een beker thee overheen. Zul je altijd zien. Ik maakte nog meer setjes onderzetters en zal die morgen laten zien. Ze zijn voor de verkoop in de goede doelen winkel.

Kraaltjes dus aan de rand van de onderzetters. Maar hieronder op de foto zijn ook kraaltjes te zien. Een heleboel kraaltjes nog wel. Even kijken hoor, wat zou het kunnen zijn? Het lijkt wel een randje van een of ander. Ik zie een naar voren geslagen naad. En op de naad zie ik borduursteken. Festonsteken om precies te zijn. Met aan de uiteinden honderden kraaltjes.

Aha, dus dit is de oplossing. Het is de rand van een kleedje. Een rood kleedje met harten. Als dat geen liefde is! Het ligt op de keukentafel maar het was onmogelijk daar een foto te nemen met alle hartjes daarop. Vandaar dat ik het even op de kleine tafel in de kamer gelegd heb. De tafel die zo mooi gekleurd is door parketmeneer Ramses. Weten jullie nog? Ik ben die man nog elke dag dankbaar. Nu kunnen jullie alle harten goed zien. Ik heb ze uit de vrije hand geknipt. Papiertje dubbelvouwen voor het patroon en knippen maar. Eerst van papier, daarna van stof. Smalle, brede, lange, korte, dunne en dikke harten kwamen te voorschijn. Ik heb ze vastgeplakt met vliesofix (dubbelzijdig plakspul voor stof) en daarna met de hand gefestoneerd (knoopsgatsteek) met restjes borduurzijde die ik kreeg.

Nog een hartenkleedjesfoto? Maar dan nu in een hartverwarmend schijnend zonnetje? Zien jullie de strepen van de shutters? Het was koud hier buiten vandaag. Maar in het heerlijk huis, niet ver van de zee was het heerlijk warm. Tot morgen!

liefde is ...

Tineke, kun je alsjeblieft (!) weer eens een liefdeloos logje schrijven? Dat was de zin (met hoofdletters geschreven) die ik vond in mijn electronische brievenbus. Geschreven door een van de stille lezers. Hij heeft het helemaal gehad met mij én de liefde én de maand februari. Nee, lieve meneer. Ik stop nog niet. Pas aan het eind van de maand. En de maand is pas begonnen. Ik kijk je nu streng aan ( nee hoor, grapje). Een van de vele vele e-mails die ik kreeg. Ik beantwoord ze allemaal persoonlijk, maar alsjeblieft, heb geduld. Het zijn er zoveel. Meerdan 140 stuks (!) Er wordt veel gereageerd. Ik denk ook dat liefde en het beleven van de liefde iets is wat ons allemaal aangaat. Meneer hierboven is een uitzondering. En toevallig ken ik deze meneer en weet ik dat hij wel eens een klein beetje recht voor zijn raap is, en trek ik me er niet teveel van aan hoor. Zit daar maar niet over in. De meesten van jullie vertellen mij mooie en persoonlijke verhalen over de liefde. Ontroerende verhalen ook. En daar geniet ik toch zo van. Dan zit ik hier stil te lezen, natuurlijk met de eeuwige beker koffie en lees ik en ben ik dankbaar. Dankbaar voor jullie vertrouwen. Vandaag wil ik schrijven over vieren. De liefde om dingen te vieren. En bij vieren horen vlaggetjes. En omdat ik nu eenmaal graag zelf dingen maak, zijn het in mijn geval zelfgenaaide vlaggetjes. Niet nieuw, je ziet ze overal. Niet origineel maar dat maakt niks uit. Het gaat mij om de vreugde van het zelf dingen maken. Daar hou ik van. Ik had een hele stapel rode lapjes in een tas. Overgebleven van diverse quiltprojecten. Die heb ik eerst allemaal gestreken. Daarna maakte ik ze recht en maakte ik er stapeltjes van.. Gesorteerd naar lengte (ongeveer hoor). Hieronder zie je ze op de foto.

Ik naaide de stroken aan elkaar. Goede kanten op elkaar, naaien en terugklappen naar de goede kant. Strijken. het ziet er dan in grote lijnen uit als op de foto hieronder.

Daarna een driehoek van papier getekend. De maat mag je zelf bepalen. Ik trok een horizontale lijn van 25 cm. Op 12,5 cm een loodrechte lijn naar beneden (25 cm) Daarna verbond ik de lijnen tot een driehoek. Dat patroon leg je op de goede kant van de stof. Zoals hieronder op de foto te zien is.

Langs de mal afknippen of afsnijden met een rolmes. Het ziet er dan uit als hieronder (die foto verdween dus in het niets geen idee hoe dat kwam, sorry)

Maak nog een zelfde lapje voor de achterkant. Zoals hieronder te zien is. Naai deze twee lapjes langs de schuine kanten op elkaar. Laat dus de rechte bovenkant open. Volgende keer meer.

Liefde is dus vieren. Ik vier graag en veel. Het zijn genietmomenten. Kostbare momenten ook. Waar je elkaar ziet. Waar je met elkaar herinneringen kunt maken. Vieren met familie is heel fijn. Of vieren met vrienden. Of met wie dan ook maar. Maar ook alleen kun je vieren. Waarom niet. Ik hoef jullie de voorbeelden niet te geven. Als je met elkaar viert is daar vaak een cadeau bij. En als het even kan probeer ik zelf wat te maken. Jarenlang werd dat niet echt gewaardeerd (uitzonderingen daargelaten) maar tegenwoordig gelukkig weer wel. In een tijd waarin alles overvloedig aanwezig is, is aandacht een schaars artikel geworden. Een cadeau gemaakt met aandacht is vaak bijzonder. Morgen vier ik. Samen met een lieve vriendin. Zij had een nare ziekte en morgen vieren we dat zij genezen is. En daar zijn zij én ik HARTstikke blij om. Daarom maakte ik onderstaand hart voor haar. Van hetzelfde patroon wat ik gebruikte voor jullie hartjes, twee logs geleden. Later zal ik er nog een keer op terugkomen op dit patroon. Dit hart is alvast voor lieve genezen vriendin.

Onderstaand sjaaltje zal jullie bekend voorkomen. Ik maakte ze al eerder en vertelde toen dat ik er genoeg had gemaakt. Nou, dat waren jullie dus niet met me eens ;-) Ik maakte er nog meer. Waaronder dit exemplaar hieronder. Met hartje voor verzending. Het is inmiddels op de plaats van bestemming aangekomen denk ik. C, ik hoop dat je het mooi vindt!

Willen jullie nog een keer goed naar het sjaaltje kijken? Oké, ik heb het op een van de dames paspop gestyled. Het is dit keer een sjaaltje in wit acryl. Dat was het verzoek. Liefde is dus eigenlijk ook.... dingen voor iemand anders maken. Want ook dit sjaaltje is weer met liefde gemaakt.

Morgen een huis-tuin-en keukenlogje. In rood natuurlijk, want rood is de kleur van de liefde. En februari is de maand van de liefde. De hele maand lang. Ach, wat heb ik nu ineens te doen met die meneer die mij schreef......hahahaha! Tot morgen.

Liefde voor familie en vrienden en bloemen

Zondagavond. Eind van een druk weekend. Er is koffie. Hond ligt op het kussen te slapen, koppie half op mijn voet. Ze ziet er niet elegant uit, meer een hondje uit de rosse buurt zal ik maar zeggen. Ze droomt hevig en wiebelt heel grappig met een van haar pootjes. De muziek staat een beetje te hard aan... wacht, ik ga hem even wat zachter zetten..... Daar ben ik weer. Ik draaide Ramses Shaffy; het lied laat me. Een heerlijk nummer wat ik eindeloos achter elkaar kan draaien. Lekker hard meezingen. Heerlijk! Maar nu tijdens het schrijven moet Ramses even zachter anders komt er niks van dit log terecht ;-) Jullie moesten me gisteren missen. Want we kregen onverwacht visite. Vrienden van de tijd uit Egypte. Ze kwamen voor één kop koffie (want wilden ons niet storen maar ja, ze waren in de buurt), namen een tweede kop, daarna een wijntje en nog een wijntje. Daarna was het al ruim tijd om wat te eten en dus was er ook eten en weer koffie en pas daarna gingen ze weer. Het was onverwacht en daardoor supergezellig. We haalden herinneringen op aan de tijd dat we daar waren. We spraken over de mensen van toen en waar ze nu waren. Overgeplaatst naar andere landen, terug naar Nederland, of nog steeds in Egypte enz enz. De tijd vloog om en voor we het wisten was de dag voorbij. Ik was te moe om nog te schrijven, ik hoop dat jullie dat niet erg vinden. Ik wilde gisteren schrijven over de liefde voor familie, vriendschap en bloemen. Dat doe ik dus nu vandaag. Het verhaal wat ik voor vandaag bedacht had vlecht ik door wat andere logjes heen. Dat komt wel goed.

De liefde voor bloemen deel ik denk ik met veel van jullie. Ik zie de prachtigste foto's langskomen op jullie blogs en geniet daar steeds weer van. Ik hou heel erg van bloemen. Van de week kocht ik op de markt een armvol zonnig gele tulpen. Jaja, ik weet het. Ze hadden rood moeten zijn deze maand in de maand van de liefde, hihi. Maar ja, ik was een beetje laat en de bloemenman had alleen nog maar gele tulpen. Die zette ik in de vazen en het was net of de zon ging schijnen in huis. De rode tulpen hierboven kreeg ik van de vrienden die hier gisteren kwamen. En zo kan ik jullie dus toch nog rode bloemen laten zien. In dezelfde vaasjes als vorige keer. Ze staan prachtig zo op de schouw voor de spiegel. Toch zijn tulpen niet mijn lievelingsbloemen; ik vind ze een beetje nepperig. Ze glimmen teveel en de stelen maken een raar geluid. Ik vind tulpen eigenlijk pas mooi als ze een beetje gaan hangen.

Eigenlijk zoals hierboven in de kleine vaasjes te zien is. Je kunt ze dan een beetje in hun hart kijken zal ik maar zeggen. Wat ik wel weer mooi vind is het gele randje. De foto is een beetje overbelicht zie ik nu, maar zoals jullie weten ben ik niet zo'n goede fotograaf. Het gaat meer om het idee. De liefde voor bloemen dus. Maar er is ook de liefde voor vrienden en vriendinnen. Een van de vriendinnen die ik bij name wil noemen is Basje. Ik heb haar toestemming gevraagd en die heeft ze me gegeven. B is degene die mij vorige week een lief en dierbaar cadeau gaf. Met bijpassende dierbare verhalen. Hieronder zien jullie de inhoud van het tasje. B, ik beloof je dat ik mijn best ga doen er iets moois van te maken hoor! Dank je wel. B is een wijze vrouw en ik heb door de tijd heen veel van haar geleerd. Ik voel me een bevoorrecht mens als ik bij haar in de buurt ben. Echt waar. Degenen die haar kennen zullen het zeker met me eens zijn.

De bloemen hieronder kreeg ik weer van een heel andere vriend. Een snelle vriend. Hij komt altijd onverwacht langs, maakt nooit afspraken, drinkt koffie, praat vijf kwartier in een uur, is levendig aanwezig en gaat net zo onverwacht als hij komt. De rozen komen uit Kenia. En volgens mij zat er heel veel viezigheid in de bloemen want het water was na een halve dag al heel vies. Misschien kunnen jullie het zien. Er zijn veel vrienden in mijn leven. Nieuwe, oude, dierbare, af en toe en vaak langskomende vrienden. Vrienden op afstand die nooit (meer) kunnen komen. Vrienden van vroeger. Vrienden die nooit meer weggaan en er altijd zullen zijn. Vrienden die je door en door kennen en je ongenadig de waarheid kunnen zeggen. En waarvan je dat nog accepteert ook. Maar dat is vriendschap. En ik zou ze niet graag meer missen. Er zijn ook vrienden die er niet meer zijn omdat ze zijn overleden. Die zitten voor altijd in een speciaal vakje in mijn hart. Met bijpassende mooie herinneringen. Ook zijn er vrienden die geen vriend meer wilden of konden zijn. Ook aan hen probeer ik de mooie herinneringen te bewaren. Ook al is dat soms moeilijk. En tot slot zijn er de dierbare vrienden. De gevallen apart noem ik ze altijd ;-) En daar laat ik het maar bij. Die zijn te speciaal om te beschrijven.

En dan is er nog familie natuurlijk. Dichtbij en verweg familie. En die wonen ook allemaal ver weg. Al is dat in Nederland natuurlijk een relatief begrip. Familie woont min of meer verspreidt over het land. We komen nu net terug van schoonmoeder waar we vanmiddag waren. Ze wordt wat oud en knorrig maar toch zou ik haar nog niet willen missen. Wie ik ook niet zou willen missen (behalve alle alle anderen maar ik moet kiezen) is mijn zusje. Ik mag zusje zeggen want ze is jonger (!) Naar haar is ook een beetje dit blog vernoemd. Two sisters. Zij en ik. We wonen niet bij elkaar in de buurt en ik mis haar af en toe heel erg. Zij maakte de mooie harten hieronder. De foto is niet best want het was avond. Wat jullie zien zijn zelfgenaaide harten van een oud laken. Gemaakt op de machine van haar schoonmoeder. Ze had in geen jaren meer genaaid. En wat zijn ze leuk geworden zusje! Familie, ik zou niet zonder ze kunnen.

Als laatste een foto van een dierbare vriend. Bij het zoeken naar andere foto's vond ik hem op het allerlaatst in de foto archieven. Hij hoort er ook bij. Als jullie al een poosje meelezen zien jullie waar hij is. In de theetuin waar de mooie bloemen groeien. Ik schreef daar al eerder over op 17 augustus 2009. Een superplekje om mensen mee naar toe te nemen. Er zijn molens, er zijn koeien, er is een mooie uitgestrekte polder, thee/koffie en lekkere appeltaart. Prima om mensen uit andere landen mee naar toe te nemen. En de vriend op de foto komt uit een ander land. Hij komt uit Egypte. Hij was van onschatbare waarde toen we daar woonden. Hij gaf tips en legde uit als wij iets niet begrepen. Hij verbeterde mijn uitspraak van het arabisch tot vervelends toe. Als hij naar Europa komt voor zaken probeert hij altijd het weekend op visite bij ons te komen. Als jullie dus ooit in de theetuin zijn en in het gastenboek kijken zullen jullie daar een bericht in het arabisch geschreven zien. Dat is van hem. De vertaling in engels staat erbij!

Liefde voor familie, vrienden en bloemen. Weer een klein schakeltje in de kleurrijke maand van de liefde. Tot morgen!

Liefde voor bloggen

Zijn jullie er klaar voor? Voor weer een verhaal over de liefde? Jullie zagen de krans op de voordeur en de knorrige meneer die er vrolijk van werd. Elke ochtend steekt hij zijn duim op als hij naar zijn werk fietst. En de grote glimlach krijg ik er gratis bij. Er waren ook mensen die de krans niet leuk vonden. Te rood, te rommelig, hondenbotjes, na kerst geen krans meer op de deur, doet afbreuk aan je mooie huis en voordeur en nog veel meer. Zoveel hoofden zoveel zinnen. Het is mijn voordeur en ik hang daar lekker op wat ik leuk vind. En ik vind de krans leuk :-))). 2 februari liet ik jullie de gehaakte hartjes zien. Ik maakte 7 hartjes op kaartjes om mee te sturen met een postbestelling en drie driehoekdoosjes voor klanten aan huis. En nog wat losse hartjes, voor de verkoop. Een stuk of vijftien waren er dat als ik nog goed weet. En wat denken jullie? Ik moet heel hard aan de slag om bij te maken. Ze zijn allemaal op. 3 februari liet ik jullie de tasjes zien. Hartstikke leuk op gereageerd en ook daar zijn er van verkocht. Volgende week woensdag een nieuwe update mét een mooie foto van ???
4 februari (gisteren) leuke reacties op mijn liefde voor koken en bakken en de bijbehorende kookboeken. HARTstikke leuk om te weten wat jullie voorkeuren zijn. Er zitten een paar echte snoeperds tussen ;-) En dan vandaag 5 februari een nieuwe liefde. Of eigenlijk een oude want jullie kennen mijn liefde voor het blog en het bloggen. Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht en ik had er ruim een jaar voor nodig om mezelf over de streep te trekken. Mensen zeiden me steeds dat ik moest gaan bloggen, ik leidde toen een avontuurlijk leven en ik had altijd veel te vertellen. Maar het avontuur zat me te dicht op de huid en ik moest er eerst afstand van nemen. 7 maanden geleden was de tijd rijp en startte ik. En met wat voor gevolgen. Vandaag deel ik allemaal symbolische harten uit. Het eerste hart geef ik aan mezelf. Egoïstisch? Vast wel, maar ik heb het vandaag even nodig; dat hart onder de riem. Er waren teveel dingen om over na te denken, ik sliep slecht en ik had weer hoofdpijn. Gelukkig geen migraine, gewoon kopzorgen zal ik maar zeggen. MAAR... die zijn nu voorbij en de dag eindigde goed want ik kreeg een leuke mail in de brievenbus. Ik heb bij Handwerken zonder Grenzen twee vrijkaartjes gewonnen voor een bezoek aan de Patchwork & Quiltdagen in Rijswijk. Heel bijzonder omdat daar ook tentmakers uit Caïro komen. En zoals jullie weten woonden wij daar én was ik er vaak op visite, daar bij de tentmakers. Ik verheug me daar dus heel erg op en voel me een geluksvogel. Het eerste hartje hieronder is dus ook een beetje voor de mensen van HzG

Het tweede hart wil ik geven aan alle lieverds die steeds maar dingen geven. Grietje bij wie ik de mooie mobile won. De mevrouw (ik weet nog steeds niet wie het is) die zomaar een tasje met spulletjes aan de deurknop van de voordeur hing met een briefje daarbij dat ik wel wist wat er mee te doen. De lieve mensen van de kerk, die mij zagen op de curiosamarkt en later op de kerstmarkt en hun soms heel dierbare oude handwerkspulletjes gaven, de lieve mevrouw van vorige week met al haar kleurige fleurige wolletjes, B die me een tasje met inhoud gaf. Zo lief en met liefde gegeven dat ik er verlegen van werd. Ik laat het jullie een volgende keer zien. Voor jullie is onderstaand hart. Dank jullie wel.

Het derde hart is voor alle bloggers. Bij jullie kan ik zo veel en zo vaak op visite komen als ik maar zin heb. Kom ik een keertje niet, dan zijn jullie niet boos. Kom ik elke dag, dan vinden jullie dat alleen maar gezellig. Dank voor jullie inspiratie. Ga vooral door, jullie doen er heel veel mensen een plezier mee. Onderstaand hart is voor jullie.

Het volgende hart wil ik geven aan alle mensen die mij voorzien van leuke tips. Regelmatig krijg ik een persoonlijke mail (pm) met daarin het verzoek.....kijk daar eens misschien is het wat voor je goede doel winkeltje. Het gebeurde me gisteren nog. Ik weet dat je meeleest R. Dank je wel, het was een goede tip. Ik ben er al aan begonnen. Ook wil ik dit hart geven aan alle mensen die door mijn logjes gestimuleerd worden aan de slag te gaan. Ik word daar zó gelukkig van. Lekker bezig zijn, dingen maken met je eigen handen geeft zoveel voldoening. Voor jullie allemaal is onderstaand hart.

Dit hart is een half hart. Dat is expres gedaan. Ik wil dit hart namelijk geven aan alle stille lezers. De mensen die wel lezen maar nooit reageren. Na het instaleren van een bezoekersteller drie weken geleden weet ik dat jullie met heel veel zijn. Jullie hebben zo je redenen het niet te doen, maar ik respecteer het wel. Het feit dát jullie komen lezen stemt me dankbaar. Daarom voor jullie dit hart. Het is voor de helft gefotografeerd, maar wel voor de grootste helft. Weet je niet hoe te reageren of vind je het teveel gedoe? Stuur me dan een p.m. tinekedepater@hotmail.com en laat me toch eens weten wat je van e.e.a. vindt. Zou ik leuk vinden. Dus voor alle stille lezers én volgers is dit hart hieronder. Als-jullie-blieft.

Het hart hieronder is voor alle reageerders achterom. Veel mensen willen wel reageren op een bericht maar liever privé. Prima, dat mag. Wat me opvalt is dat reageerders vóór de schermen anders zijn, dan de reageerders privé/ achterom. Zij zijn het vaker niet met me eens, houden me scherp en bij de les en dat is goed. Soms delete ik iemand. Als er om patroontjes gevraagd wordt, of als iemand me onheus bejegend (me een rijke kakmadam noemt) of als de e-mail me te negatief is. Die delete ik, want daar is de knop voor. En het is lekker mijn deleteknop :-))). Dit is de maand van de liefde en niet voor ruzie of pessimisme. Dat is er al genoeg om ons heen. Voor alle reageerders achter de schermen. Alsjeblieft, jullie hart.

Volgend hart wil ik geven aan lezers die af en toe reageren. Sommigen van jullie zie ik een poosje en dan weer niet. Dan vraag ik me wel eens af waar jullie gebleven zijn? Te druk, niet interessant genoeg, teveel handwerk, teveel huis? Ziek of vakantie? Of gewoon geen zin meer. Het maakt niet uit. Ik ben wel altijd blij als ik weer mensen terugzie. Dan denk ik.... Hoi, wat fijn! Hij/zij is er weer. Voor de af en toe reageerders en misschien toevallige bezoekers is onderstaand hart. Alsjeblieft.

Naast de af en toe lezers zijn er ook hele trouwe lezers. Mensen die elke keer weer achter het toetsenbord zitten en mij schrijven wat ze van een bericht vinden. En dat waardeer ik heel erg. Jullie zijn me dierbaar geworden. Sommigen van jullie voelen als goede bekenden. Ik deel dingen met jullie, herken dingen in jullie. Het is heel fijn dat jullie er zijn. Mede door jullie vind ik bloggen zo leuk om te doen. Het hart met het gele lintje en de stipjes is voor jullie allemaal met een heel groot dankjewel erbij.

Jullie zien de kleur van onderstaand hart veranderen. Van de grijze harten ga ik nu verder met de rode harten. Rode harten, twee keer liefde. Want rood is voor mij de kleur van de liefde. En harten, ja... dat spreekt voor zich. Onderstaand hart is voor de oude vrienden die ik via het bloggen weer teruggevonden heb. Soms via wonderlijke (om) wegen. Het is voor nieuwe heel speciale vrienden die ik kreeg door het bloggen. Voor mijn familie die meeleest en dan familie zo ruim mogelijk genomen (!) Voor goede, oude, nieuwe en wat voor vrienden/familie. Het rode hart is voor jullie en jullie van harte gegund. Dank je wel dat jullie er zijn.

Volgend hart is voor mensen die dit lezen en het moeilijk hebben. Ik wil jullie een hart onder de riem steken. Jullie vertelden soms heel persoonlijke verhalen aan mij. Ik vind dat heel bijzonder. Jullie deelden, vertelden, vroegen, gaven en wat al niet meer. Dank voor jullie vertrouwen, ik zal het niet beschamen. Ik weet dat er onder jullie zijn die het heel moeilijk hebben, ziek zijn, soms heel erg ziek. Mensen die ergens anders wonen omdat het thuis niet meer gaat, die diep diep in de problemen zitten. Ik geef jullie dit hart om onder de riem te steken. Met dit hart probeer ik iets te zeggen maar waar woorden soms te kort schieten !!!
Daarom voor jullie dit hart.

Het laatste hart wil ik geven aan een bijzonder iemand. Iemand die ik voorheen niet kende maar via het bloggen heb leren kennen. Je bent heel bijzonder voor mij geworden. En hebt ook een bijzonder plekje in mijn hart gekregen. Jouw leven gaat niet over rozen op het moment en dat is maar zwak uitgedrukt. Je vertelde erover, heel open en eerlijk. Ik vind je een moedig mens en tegen jou zou ik willen zeggen. Hou vol! Alles komt goed! Echt waar. Voor jou dit hart.

Zo, het laatste hart is weggegeven, dank jullie allemaal. Zoek je eigen hart, kijk waar je je toe voelt aangetrokken. Het is de maand van de liefde, geniet ervan. Ik zou ze jullie graag persoonlijk willen geven, maar jullie zijn met teveel. Vandaar dit gebaar van mij, voor jullie. En om nu dit log toch een beetje luchtig af te sluiten een laatste hart. Voor een jarige lezeres!

Ik heb het je een klein beetje beloofd toch I? Voor jou dit hart vol met verjaardagskaarten. Kies er zelf maar één uit. Ik ken je niet persoonlijk en weet niet waar je van houdt vandaar deze keuze. Omdat ik ook je adres niet ken en daarom stuur ik hem je op deze manier. Heel HARTelijk gefeliciteerd met je verjaardag. Ik hoop dat je het fijn hebt. Met veel balonnen, kaarten, cadeautjes en lekkere taartjes! Tot morgen allemaal.

Koken

Vandaag wil ik jullie vertellen over een andere liefde van mij. Of eigenlijk zijn het twee liefdes. Die voor boeken en die voor koken. Gelukkig heb ik veel kookboeken en sla ik twee vliegen in één klap. Ik keek in de boekenkast en vond daar een paar boeken die ik jullie wil laten zien. Allereerst een boekje van mijn oma denk ik. Zo aan de leeftijd te zien. Uitgegeven door de firma Calvé. Vol met winterrecepten. Prachtige tekeningen en foto's. Mooi vormgegeven. Alleen het voorwoord is al een feestje. Er staan zinnen in als... De kou buitenshuis doet ons des te meer waarde hechten aan het hoekje van de haard daarbinnen en de lange avonden verliezen hun eentonigheid en hun somberheid door het genoeglijke samenzijn in de lichte, warme huiskamer. Of een zin als...de huiselijke feesten in december met heerlijk klaargemaakte tractaties, die van geslacht op geslacht jonge ogen hebben doen schitteren, maar ook in oude ogen een lichtje van herinnering hebben gebracht, de herinnering wan hoe het vroeger thuis was... Of een zin als ..... de winter bestaat echter niet alléén uit feestdagen en genoeglijke avondjes: het seizoen geeft ons in grote meerderheid ook werkdagen. Het waarschuwende vingertje. Pas op hoor, niet teveel genieten.Het doet me glimlachen. Veel van jullie zullen dit boekje nog wel kennen of misschien in hun bezit hebben. Kijk er anders eens naar uit op een 2e hands boekenmarkt. Het is echt een leuk boekje. Er is trouwens ook een versie met zomerrecepten.

Het tweede boek is een stuk groter en zwaarder. Ik weet dat er onder jullie echte chocoladeliefhebbers zijn ;-) dus doe ik jullie hiermee w.s. een groot plezier! Een mooie chocoladebruine kaft (melkchocolade) Gouden letters en meer dan 200 (!) chocoladerecepten binnenin. Er staan niet alleen recepten in maar het is ook echt een leesboek. Over de geschiedenis van chocolade, de bewerking vroeger en nu en wat al niet meer, heel veel informatie. Een supermooi boek wat heel lang op mijn nachtkastje lag en waarin ik las voor het slapengaan. Ik droomde heerlijk en werd er niet dik van (!) Ieder heeft zo zijn voorkeur voor chocoladesmaken. Veel mensen vinden de witte versie het lekkerst, of de melkchoco. Ik ga voor puur en het liefst zo puur mogelijk. Zodat het bijna bitter is. Jummie. Heel af en toe eet ik het want ik krijg er hoofdpijn van. Maar lekker is het zeker.

Nog even in het chocoladeboek kijken? Vooruit dan. Ik doe het op een willekeurige pagina open. Oh...... fudge. Chocoladefudge! Het doet me denken aan wat ik gistermiddag at. Het koekje bij de koffie, na de lunch...Echt lekkere fudge koop je in Engeland. Hier in Nederland ken ik eigenlijk geen goed adresje. En wat is w.s. maar goed ook.

Van de chocolade naar de Domestic Goddes Nigella Lawson is het maar een kleine stap. Ik keek haar programma altijd in Caïro. BBCfood was gek genoeg de enige zender die we op een gegeven moment nog op de oude tv in het huis waar we woonden konden ontvangen. Ik kon dus kiezen. Of ik keek geen tv of ik keek naar de kookprogramma's. Ze kwamen allemaal langs 24/7 Rick Stein, Gordon Ramsey, Ainsly ?, Deliah Smith, de Two fat ladies en dus ook Nigella. Zij kon volgens de tuinman in Caïro als geen ander een pollepel aflikken. Hij was helemaal verliefd op haar. Heel veel mannen volgens mij. Dit is een leuk boekje. Simpele recepten voor alle dag. Men zegt trouwens dat zij de ontdekker is van Jamie Oliver.

En dan via de Domestic Goddess (je zult er maar zo uitzien en dan ook nog zo lekker kunnen koken; de droom van vele mannen) is het een kleine stap naar onderstaand boekje. Ik kreeg het van een feministisch vriendinnetje. Ze vond mij maar een rare, met al mijn geroer in de pannen en alle dingen die ik voor iedereen bakte (!) Het is een boekje vol lekkere retrogerechten. Een beetje in de stijl van het tijdschrift Flow! Waar man staat kun je natuurlijk ook vrouw lezen, want dát maakt volgens mij helemaal niets uit. Op de achterkant staat geschreven...... Laat je man hunkeren naar liefde met de onweerstaanbare retro gerechten. Verleid zijn smaakpapillen met heerlijke recepten, geweldige snacks en verrukkelijke zoetigheden voor uw lieveling. Of je nu een nieuwe man wilt verleiden of je vaste partner wilt verwennen, er is geen snellere manier naar het hart van een man. Geweldig toch? Tot morgen!

Tasjes

Februari, de maand van de liefde. Liefde voor het zelf maken van dingen. Nog liever het maken van dingen van 'oude' spulletjes. Ik doe het al heel lang en altijd met veel plezier. Dit keer maakte ik een viertal tasjes voor het winkeltje. Het tasje op de laatste foto is al verkocht maar ik wilde het hier toch even laten zien. De andere tasjes zijn nog wel te koop. Ik zal ze in het kort omschrijven. De achterkant van dit tasje (in rood: de kleur van de liefde) zijn aan elkaar genaaide restanten van een quilt die ik maakte. Gewoon in banen geknipt en aan elkaar genaaid.

De voorkant van dit tasje heeft een borduurwerkje. Een kopje koffie met een hartje erop. Witte ondergrond, geborduurd met een restje borduurzijde (gekregen van iemand) Zien jullie de hartjes boven het kopje?

Het tasje hieronder is gemaakt van blauwe vierkantjes. Ze lagen er al een poosje. Het was het wachten waard want nu kon ik ze gebruiken voor dit grappige tasje. Een leuk sierbandje aan de bovenkant. Een paars gehaakt hart (van de katoen van de lieve mevrouw) en daarop een bloemetje van katoen (ook uit diezelfde doos) In het midden een mooi knoopje. Er onderuit steken twee lintjes. Aan de zijkant een lusje van hetzelfde lintje (in rood wit blauw)

De achterkant is samengesteld uit dezelfde blokjes als de voorkant. Het tasje is gevoerd met een bloemetjesstofje.

Het derde tasje heeft aan de achterkant vier grote blokken. Overgebleven van een quiltproject. Ze konden prima verwerkt worden in dit tasje. De voering van dit tasje is in de kleur van de hengsels. Die zijn weer lang genoeg om over de schouder te dragen.

De voorkant van dit tasje bestaat ook uit vier grote blokken. Daarop een hart wat ik knipte uit een serie aan elkaar genaaide repen rode stof. Schuin geknipt voor een speels effect. Op de naden naaide ik kleine kraaltjes (ook gekregen) en een gezellig roosje.

Het laatste tasje is gemaakt van ecrukleurige stof en versierd met allerlei hartjes. Met de vrije hand geknipt (dus zonder patroon) en op de stof genaaid. Versierd met allerlei frutsels en borduursteken. Aan de rand een restje bolletjesband. Hetzelfde band gebruikte ik ook voor de krans op de voordeur.

Vandaag dus een tasjesparade. Met veel hartjes. In rood en andere kleuren. Ik heb ze met liefde gemaakt. Tot morgen.

N.B. Het bovenste tasje is verkocht!! Informatie m.b.t. de andere tasjes: tinekedepater@hotmail.com

Hartjes

In het verhaal van gisteren liet ik jullie de krans op de voordeur zien. Gelukkig waren de gespiegelde hartjes goed te herkennen door de meesten van jullie. De krans hangt hier dus op de voordeur. Mijn werkkamer is naast diezelfde voordeur. Ik kan dus zien hoe de mensen die langs het huis rijden er naar kijken en er op reageren. Vanmorgen vroeg fietste knorrige meneer langs het heerlijk huis. Mondhoeken naar beneden, gezicht op storm. Hij had overduidelijk geen zin in de nieuwe dag. Vanmiddag zag ik diezelfde meneer. Ik kwam net thuis en hij kwam terug van waar hij was geweest. Hij hield me staande en vertelde me dat hij blij werd van het zien van de krans. Hij zijn net hartjes, zei hij. Toen ik hem vertelde dat dat ook mijn bedoeling was schoot hij in de lach. Hangen ze er morgen nog, vroeg hij ? Ja hoor, morgen hangen ze er nog. De hele maand februari blijven ze daar hangen. Dat vond ie een mooi idee en hij fietste verder. Iets minder knorrig dan vanmorgen....



Ik liet jullie de wirwar van draadjes zien die ik kreeg van de lieve mevrouw en de bolletjes die ik daar vervolgens van maakte. Van de rode bolletjes heb ik inmiddels kleine hartjes gehaakt. Die hartjes heb ik op een kaartje genaaid. Als iemand van jullie deze maand iets koopt uit de goede doel winkel en ik stuur het naar je op, doe ik er een van deze gehaakte hartjes bij. Als cadeautje. Een dankjewelhartje dus.

Voor de mensen die zelf naar de winkel komen is er een ander hartje. Dat gaat in een driehoekig doosje. Omdat het een driehoekje is kan ik het niet meesturen, vandaar dat ik koos voor het kaartje. Het driehoekigdoosje is gemaakt van behang. Ik kreeg ooit een oud behangboek. Jullie kennen ze vast wel, van die loodzware boeken met stalen daarin. Die stalen gebruik ik voor het maken van allerlei dingen. Nu dus voor een hartendoosje. Hieronder de hartjes die in het doosje gaan.

Omdat het misschien wel leuk is om te weten hoe je zo'n doosje zelf kunt maken hieronder een kleine uitleg. Het is mijn manier van maken. Het is dus zoals ik het doe. Er zullen vast veel meer manieren zijn. Misschien zelfs snellere of mooiere manieren. Maar dit is dus de manier waarop ik het doe. Ik heb de naden genaaid met de naaimachine. Waar ik naaien schrijf kun je ook plakken met lijm, of nog sneller, met plakband. Het is een verpakking die geschikt is voor kleine kadootjes. Hier komt de uitleg van mijn doosje:

Knip een rechthoek van 4 x 6 inch (15 x 10 cm).

Buig naar elkaar toe (goede kant naar buiten) en stik de korte kanten op elkaar.
Het ziet er dan uit als op de foto hieronder.

Vouw de naadbreedte terug zodat de naad open is. Kras eventueel even met je nagel of een puntje van de schaar of met een mooi vouwbeen. Op de foto te zien als wit papier. Zien jullie het aan de onder en linkerzijkant? Op de foto hieronder? Stik nu de onderkant.

Zet het zakje (want dat is het) rechtop voor je neer. Nu kun je goed de opengevouwen naad zien. Doe het cadeautje op dit moment in het zakje, dit is de laatste kans om het te doen. Zet dus het zakje rechtop voor je neer. Druk nu de bovenkant naar onder. Gewoon recht naar beneden.

Stik het laatste naadje dicht. Ik heb de laatste foto een halve slag gedraaid. Op de foto hierboven is de laatste naad aan de bovenkant. Op de foto hieronder is ie aan de onderkant. Maar dat zien jullie denk ik ook wel. Zo'n doosje krijg je dus als je in de goededoelenwinkel iets koopt. Ook is het mogelijk de hartjes los te kopen. Opbrengst is bekend. Info via tinekedepater@hotmail.com Veel plezier bij het maken! Tot morgen.